Communicatie is cruciaal en kan de ouderbetrokkenheid aanzienlijk vergroten, zo schreef ik in mijn eerdere blog ‘Communicatie en educatief partnerschap’. Van wezenlijk belang als scholen willen dat ouders educatieve partners worden. Maar waarover moeten scholen communiceren, en welke middelen zetten ze hiervoor in? In deel 2 van de blogreeks over educatief partnerschap, ga ik hier dieper op in.
Basisscholen krijgen veel voor de kiezen. Ze moeten elk jaar een flink onderwijsprogramma afwerken, in – groeiende – klassen met veel verschillende leerlingen. Uitval van personeel is direct van invloed op een hele klas met kinderen. Daarbij hebben ze natuurlijk te maken met (veranderende) wet- en regelgeving, facilitaire zaken, tussenschoolse en naschoolse opvang, onverwachte crisissituaties, Inspectiebezoek enzovoort. Veel van deze onderwerpen treffen de leerling – direct of indirect – en dus moet je er als school iets mee richting ouders. Zeker als scholen en ouders educatieve partners willen worden. Scholen moeten transparant zijn over zaken die er toe doen, schreef ik in mijn vorige blog. Maar welke zaken zijn dat?
2Wat zijn onderwerpen die er toe doen?
Het antwoord op die vraag is niet eenduidig. Per school varieert de doelgroep en daarop stem je de wijze van communiceren af. Toch is er wel een gemene deler te vinden, wat relevante onderwerpen betreft. De onderwerpen waarover het primair onderwijs zou kunnen communiceren richting ouders, zijn grofweg in te delen in vijf groepen.
- Ontwikkeling van individuele leerlingen.
- Organisatorische zaken die van invloed zijn op leerlingen (samenstelling en grootte klassen, inzet leerkrachten, wisseling in personeelsbestand, verbouwingen etc).
- Meer informele organisatorische zaken als schoolreisjes, musicals, etc.
- Inspraak en invloed van ouders: medezeggenschapsraad, ouderraad, tevredenheidsonderzoek of klachtenregeling.
- Crisissituaties (bijv. asbest, misbruik etc.).
Doel en middel
Scholen moeten niet alleen bedenken waarover ze met ouders communiceren (en waarover dus ook niet), maar ook wat het doel is en welk middel het effectiefst is om het doel te bereiken. Daarbij rekening houdend met de doelgroep. Logisch, zou je denken. Toch wordt meestal niet goed nagedacht over het beoogde effect.
Ouders worden pas educatieve partners als er sprake is van tweerichtingsverkeer. Ook in de communicatie. Meedenken en meedoen gebeurt pas als ze zich direct aangesproken voelen. Waar geen actieve bijdrage gewenst is – maar er wel sprake is van zaken die van invloed zijn op leerlingen (die vallen onder 2.) – volstaat heldere informatie. De trap van Quirke – die ambities op communicatievlak koppelt aan interactiviteit – is een handig hulpmiddel. Het is een model dat gericht is op interne communicatie, maar het biedt zeker houvast voor scholen in hun communicatie met ouders. Het is in elk geval slim om een communicatieplan op te stellen, toegesneden op de doelgroep. Dit kost niet veel tijd, en kan in de loop van het schooljaar juist heel veel tijd en ‘gedoe’ besparen en groot effect opleveren.
Communicatie in crisistijd
Los van het algemene communicatieplan is een crisiscommunicatieplan echt een ‘must’ (lees ook Crisiscommunicatietips van Doekle Terpstra). Een crisis komt altijd onverwacht en heeft vaak grote gevolgen. Het is dus ontzettend belangrijk om je als school hier – zo goed mogelijk – op voor te bereiden. Waarom dit zo belangrijk is, hoe je het kunt doen, wat erin moet staan, tips, vragen etc. is allemaal te vinden op de zeer uitgebreide website schooldirect.be. Zorg er in elk geval voor dat alle personeelsleden op de hoogte zijn van de inhoud van het plan!
Lees ook: ‘Communicatie en educatief partnerschap’
Complexe projecten en thema’s. Daar wordt deze Nijmeegse blij van. Margot is gespecialiseerd in de onderwijs- en zorgsector, maar is tegelijkertijd een alleseter. Dat geldt voor onderwerpen én producten: van ROC tot vervoersconcessie, van conceptontwikkeling tot communicatieplan. Is dol op echte drop, gekke woorden en groene fietsen.
